Canadian Special Operations Regiment

Dostrzegając rozwój oraz znaczenie sił specjalnych na współczesnym polu walki, państwo Kanady idąc w ślady państw NATO, które są liderami pod względem sił i operacji specjalnych, 1 stycznia 2006 roku utworzyła odrębne dowództwo operacji specjalnych Canadian Special Operations Force Command. Główną siłę uderzeniową w CANSOFCOM stanowią dwie przewodnie jednostki – kontrterrorystyczna JTF2 oraz Kanadyjski Pułk Operacji SpecjalnychCanadian Special Operations Regiment.

 

Operatorzy Kanadyjskiego Pułku Operacji Specjalnych przygotowujący się do skoku swobodnego z pokładu samolotu US Air Force C-17 Globemaster III nad lotniskiem Hurlburt, Fla., podczas ćwiczeń Emerald Warrior 2013, 28 kwietnia 2013. 

First Special Service Force (1942-1944)

W lipcu 1942 roku powołano do życia dwa pierwsze bataliony powietrznodesantowe. Z dwóch powstałych, tylko 1st Canadian Parachute Battalion pozostał klasyczną jednostką powietrznodesantową. W sierpniu 1942 roku w liczbie 85 żołnierzy batalion został skierowany do brytyjskiego ośrodka w Ringway na podstawowy kurs spadochronowy. Później kurs był kontynuowany w Fort Benning armii amerykańskiej. Po końcowym szkoleniu, które odbyło się w kanadyjskiej szkole spadochronowej w Shiloh, pierwszy batalion skoczków z kraju liścia dębu został ponownie przerzucony do Wielkiej Brytanii, gdzie został włączony do brytyjskiej 3. Brygady Spadochronowej, z 6. Dywizji Powietrznodesantowej. Kanadyjscy spadochroniarze będąc w jej składzie brali udział w desancie w 1944 w Normandii, w powstrzymaniu kontrofensywy niemieckiej w Ardenach pod koniec 1944 roku oraz w 1945 roku w operacji Varsity. 2st Canadian Parachute Battalion praktycznie nie wykazywał żadnej działalności, gdyż w tym czasie w dowództwach armii amerykańskiej i kanadyjskiej pojawiła się idea sformowania specjalnych sił do rajdów dywersyjnych na okupowanych przez Niemców terenach Norwegii, Rumunii oraz północnych Włoch. 2st CPB stał się głównym zalążkiem ochotników do nowo powstałej, zaledwie cztery dni po 2st CPB, w Fort William Henry Harrison w Montanie, jednostki pod nazwą First Special Service Force. W maju 1943 roku batalion liczący około 700 żołnierzy, przemianowano na 1. Kanadyjski Batalion Służby Specjalnej. Nazwa była tylko zabiegiem formalnym, gdyż w batalionie służyli również amerykanie pomieszani z Kanadyjczykami. Cała jednostka z czasem rozrosła się do wielkości brygady, w której Kanadyjczycy stanowili około 30% stanu osobowego i była świetnie przygotowana do działań dywersyjnych na tyłach wroga, w tym warunkach górskich i zimowych. W sierpniu 1943 FSSF zostaje skierowane na Aleuty, następnie do Północnej Afryki, zaś w listopadzie bierze udział w ciężkich walkach we Włoszech, gdzie zyskuje przydomek Black Devils (po przez maskowanie twarzy czarnym kolorem) i Devil’s Brigade. W 1944 komandosi walczą również w południowej Prowansji, aczkolwiek tak samo jak Polacy z Samodzielnej Kompanii Commando czy US Rangers w Normandii – wykorzystywani byli do bezpośrednich szturmów na najcięższych odcinkach, zamiast do skrytych działań specjalnych za liniami wroga, do jakich ich szkolono. Pod koniec 1944 roku First Special Service Force zostaje rozwiązana we francuskiej miejscowości Villeneuve-Loubert, a Kanadyjczycy zostają przeniesieni do innych jednostek kanadyjskich, głównie do 1. batalionu spadochronowego.

CSOR

Operatorzy CSOR – zdjęcie pochodzi z bloga fuerzasespecialeselviskenpo.blogspot.com

Mobile Attack Force (1948-1968)

Po zakończeniu II wojny światowej, na świecie pojawiła się nowa sytuacja polityczna. W 1948 powstaje NATO, niegdyś hitlerowskie Niemcy zostają podzielone na NRD i RFN a w państwie polskim władzę przejmują komuniści. Natomiast na zachodzie dostrzeżono potencjalne zagrożenie militarne ze strony Związku Radzieckiego, dawnego sojusznika aliantów. W 1948 roku, w przeddzień zawiązania Paktu Północnoatlantyckiego (NATO), Kanada zreorganizowała swoje wojska lądowe tworząc Mobile Attack Force – MAF. W skład głównych sił, tworzących trzon pierwszorzutowych sił, znalazły się trzy najlepsze pułki piechoty – Princess Patricia Canadian Light Infantry Regiment, Royal Canadian Regiment oraz Royal 22nd Regiment. W przeciągu niespełna dwóch lat każdy z nich został rozbudowany o batalion przygotowany do operacji powietrznodesantowych, w tym również kompanię spadochronową. Pododdziały MAF szkolone m.in. do działań w trudnych warunkach zimowych, wzięły udział w wojnie koreańskiej (1950-1953) pod egidą ONZ.

Canadian Airborne Regiment (1968-1995)

Do końca 1960 roku, Kanada nie dysponowała żadnymi siłami specjalnymi, a spadochroniarze nadal pozostawali ograniczoną częścią pierwszoliniowych pułków piechoty. W 1968 zapadła decyzja o sformowaniu z nich odrębnej jednostki powietrznodesantowej Canadian Airborne Regiment, która miała kontynuować tradycje FSSF i 1. pułku spadochronowego z okresu II wojny światowej. Nowo powstały pułk z siedzibą w Edmonton, liczył około 900 żołnierzy i był podzielony na sztab, szwadron łączności, dwie duże kompanie piechoty spadochronowej: 1 er Commando Aeroporte, do którego wcielano żołnierzy francusko-języcznych, 2nd Airborne Commando, złożone ze spadochroniarzy posługujących się językiem angielskim oraz elementy wsparcia: 1. powietrznodesantową baterię artylerii, 1. powietrznodesantowy szwadron inżynieryjno-saperski oraz mniejsze pododdziały logistyczne. Na początku 1970 roku CAR przeniesiono do CFB Petawawa, a w 1979, gdzie utworzono dodatkowy 3 Commando o charakterze mieszanym, pułk stał się rdzeniem nowych sił szybkiego reagowania Kanady, znanym pod nazwą Special Service Force. Poszczególne kompanie spadochronowe commando przydzielone był w postaci wsparcia do trzech głównych pułków piechoty (w rzeczywistości pułku były wielkości batalionów): 1 Commando do 22. Pułku Królewskiego (R22R), 2 Commando do Kanadyjskiej Lekkiej Piechoty Księżniczki Patrycji (PPCLI), a 3 Commando do Królewskiego Pułku Kanadyjskiego (RCR). Cześć wydzielonych pododdziałów CAR brało udział w licznych ćwiczeniach NATO i wielokrotnie w misjach pokojowych Organizacji Narodów Zjednoczonych: począwszy od dziewiczej na Cyprze w 1974, po zakończoną skandalem w Somalii na przełomie 1992 i 1993 roku. Podczas tej misji, świat obiegły zdjęcia na których kanadyjscy spadochroniarze zabijając nudę okrutnie znęcali się nad młodym Somalijczykiem. Dwóch z spadochroniarzy skazano w 1994 roku za torturowanie i pobicie ze skutkiem śmiertelnym czarnego nastolatka. Ten skandal na tle rasistowskich zachowań doprowadził w 1995 roku do rozwiązania pułku.

Kompanie spadochronowe zachowały swój charakter, aczkolwiek wcielono je do pułków piechoty z którymi wcześniej działały, natomiast pododdziały wsparcia CAR straciły swój charakter powietrznodesantowy. Od tego momentu spadochroniarze stanowili jedynie najlepiej przygotowane do szybkiego przerzutu droga powietrzną pododdziały szturmowe macierzystych jednostek piechoty lub jako tzw. jump companies, gdzie mogły wykonywać funkcję opanowywania i zabezpieczania lądowisk, na które przerzucano śmigłowcami lub samolotami pozostałe siły ich pułków podczas operacji na większą skalę.

N9Yql

Operator CSOR podczas pokazu (23 maja 2013) z okazji międzynarodowej konferencji „Building the Global SOF Partnership” w Tampie na Florydzie. Po lewej stronie stoi operator GROM-u – zdjęcie pochodzi z portalu wp.pl 

Ich szkolenie obejmowało wiele dziedzin, np: przygotowanie do walk na terenach arktycznych, szkolenie w ośrodkach walki w dżungli i na pustyni. Pomimo wszechstronnego szkolenia i przewidywania możliwości wykorzystania CAR do prowadzenia działań nieregularnych w niewielkich zespołach, pułk pozostawał nadal typową jednostką lekkiej piechoty spadochronowej, przeznaczonej do klasycznych operacji powietrznodesantowych. Tak więc, od czasu rozwiązania FSSF do początku lat 90. Kanada nie posiadała żadnej typowej jednostki sił specjalnych do wykonywania całego spektrum operacji specjalnych. Aczkolwiek, w siłach zbrojnych Kanady służyli absolwenci kursów US Ranger, saperzy przeszkoleni w charakterze combat diver, zwiadowcy o specjalności pathfinder, a w rezerwie były zespoły Arctic Rangers, to wiąż brakowało jednostki będącej typowym oddziałem sił specjalnych.

JTF2

Państwo Kanady powołało do życia nowoczesną formację operacji specjalnych dopiero w 1993 roku. Wzorowana na brytyjskim SAS i SBS oraz amerykańskim 1st Special Forces Detachment Delta, podobnie jak ta ostatnia czy nasz polski GROM, posiada ona przede wszystkim specjalizację antyterrorystyczną. Joint Task Force 2 (JTF2) stacjonuje w Dweyr Hill Training Centre koło Ottawy i poza gotowością do wykonywania zadań specjalnych, przejęła od Kanadyjskiej Królewskiej Policji Konnej (RCMP) odpowiedzialność za operacje HR (Hostage Rescue) w kraju, stając się główna jednostką kontrterrorystyczną w kraju. Jednostka liczy blisko 300 operatorów i szybko osiągnęła światowy poziom. Jej operatorzy brali udział w ramach kontyngentów kanadyjskich skierowanych na Bałkany, do Rwandy i na Haitii. Uczestniczyli również w operacjach antyterrorystycznych w Afganistanie i w Iraku.

SOG – CANSOFCOM

Zaangażowanie kanadyjskich specjalsów wynikające z rosnącego zagrożenia terroryzmem na świecie, przyniosły plany zwiększenia liczebności operatorów w JTF2. Mimo wszystko, dowództwo doszło do wniosku, że jeśli kanadyjskie siły zbrojne mają sprostać nowym zadaniom bez uszczerbku dla utrzymania stałej gotowości JTF2 do działań antyterrorystycznych w kraju jak i za granicą, konieczna jest rozbudowa kanadyjskich sił specjalnych. Główna jednostka sił specjalnych tj. JTF2, potrzebowała obok siebie innej jednostki, która mogłaby zabezpieczać chirurgiczne (precyzyjne) działania podczas wszelkich misji na terytorium kontrolowanym przez wroga. Innym przewidzianym zadaniem dla przyszłej jednostki miało być przejęcie części zadań, nie wymagających tak zaawansowanego wyszkolenia i wyposażenia jak przy misjach HR lub innych misjach antyterrorystycznych. Takie wsparcie zapewniają np. Polska jednostka AGAT innym jednostką DWS, amerykańskiej Delcie oddziały Ranger i Zielone Berety, brytyjskiej SAS jednostka Special Forces Support Group czy australijskim TAG 4. batalion RAR (Commando). Pierwszym krokiem było utworzenie w 2005 roku Special Operations Group, której podporządkowano JTF2, kompanię obrony NBC (Joint Nuclear, Biological and Chemical Defence Company – JNBCD Co), śmigłowce transportowe oraz inne niezbędne komponenty do transportu lotniczego i morskiego. Dowodzona przez płk Davida E. Barra SOG miała charakter grupy dowódczo-organizacyjnej, gdzie jej rola polegała na zapewnieniu dowództwu sił zbrojnych Kanady, a zwłaszcza dowództwu sił ekspedycyjnych Canadian Expeditionary Forces Command (CEFCOM) elementów do operacji specjalnych związanych pod jedną komendą, jak też kierowanie nimi w samodzielnych działaniach. W bardzo krótkim czasie powołano grupę roboczą, która miała za zadanie przetransformować SOG w pełno wartościowe i jednolite dowództwo sił specjalnych, zdolne do planowania, organizowania i dowodzenia całym spektrum operacji specjalnych (morskie, powietrzne, lądowe), a także sprawowania nadzoru nad integracją, szkoleniem i wytyczaniem nowych kierunków rozwoju kanadyjskich sił specjalnych. 1 lutego 2006 roku powstało w oficjalne dowództwo operacji specjalnych Canadian Special Operations Forces Command – CANSOFCOM (CANSOFCOM powstało w miejsce SOG). Na czele nowego dowództwa stanął płk Barr – oficer piechoty, który zdobywał doświadczenie m.in. jako dowódca plutonu rozpoznawczego i pathfinderów w PPCLI, służył także w CAR, ukończył kursy Light Infantry, US Ranger oraz skoków spadochronowych HALO/HAHO (Military Freefall Parachutist Course).  Pod CANSOFCOM podlegają następujące jednostki:

  • JTF2 jako główna jednostka do najtrudniejszych zadań specjalnych,
  • 427 Special Operations Aviation Squadron (427 SOAS),
  • Kompania JNBCD,
  • Canadian Special Operations Regiment (CSOR).

Kanadyjski Pułk Operacji specjalnych podczas treningu z użyciem amunicji barwiącej FX Simunition – zdjęcie pochodzi z Canadian National Defence

427 SOAS oraz JNBCD

427 Special Operations Aviation Squadron stacjonuje w CFB Petawawa, w Ontario i posiada na wyposażeniu głównie śmigłowce CH-146 Griffon – kanadyjską odmianę wielozadaniowego śmigłowca Bell 412HP. Główną rolą szwadronu jest przerzut powietrzny pododdziałów specjalnych podczas ich operacji specjalnych, aczkolwiek może również wykonywać zadania transportowe dla innych jednostek, czy wspierać misje poszukiwawczo-ratownicze. Kompania JNBCD z Trenton posiada zespół w stuprocentowej gotowości do wykrywania, identyfikacji i neutralizowania broni NBC, czyli NBC Response Team. RT jest złożony ze specjalistów wybranych ze wszystkich rodzajów sił zbrojnych, a zadania zlecone przez armię i rząd Kanady może wykonywać na terenie państwa wspomagając służby federalne jako cześć Narodowego Zespołu Reagowania na zagrożenia bronią chemiczną, biologiczną oraz radiologiczną, jak i poza granicami kraju.

Canadian Special Operations Regiment – zadania pułku

Pułk został ulokowany, tak jak 427 SOAS w Petawawa. Jednostka powstała w 2006 roku wraz z powołaniem do życia CANSOFCOM i przeznaczona jest do szerokiego spektrum zadań specjalnych, od zapewnienia wsparcia JTF2 w operacjach kontrterrorystycznych, przez akcje bezpośrednie, rozpoznanie specjalne czy ewakuację osób z rejonów zagrożonych. Dowództwo nad nowo powstałym pułkiem objął ppłk Jamie W. Hammond, weteran CAR i były oficer JTF2. Obecnie dowódcą pułku jest LCol Hank Szelecz.  Pułk w założeniu miał składać się z trzech kompanii szturmowych (kompanie przygotowane do prowadzenia akcji bezpośrednich – zajrzyj również tutaj Leksykon specjalsów – akcje bezpośrednie), kompanii sił specjalnych oraz kompanii wsparcia, przygotowanych do działania w najróżniejszych warunkach klimatycznych. Do tego dochodzi również zabezpieczenie logistyczne – Combat Service Support Personnel. Kompanie DA w CSOR to odpowiednik amerykańskich Rangers, natomiast kompania specjalna jest odpowiednikiem Zielonych Beretów z US Special Forces. Komandosi są przygotowywani przede wszystkim do operowania w odosobnieniu od sił macierzystych w małych grupach i zespołach grup, aczkolwiek są również zdolni do przeprowadzenia szerzej zakrojonej operacji znacznie większymi siłami. Cześć zadań będzie wiązać się z zapewnieniem wsparcia i zabezpieczenia działań JTF2 (jest to pierwotne zadanie CSOR). Wydzielone siły pułku mogą np. przeprowadzić rozpoznanie danego terenu i przejąć kontrolę nad terenem wokół danego obiektu szturmowanego przez operatorów z JTF2, tworząc zabezpieczający okrąg zewnętrzny, nie dopuszczający posiłków przeciwnika, mogą osłaniać ewakuację grupy szturmowej z uratowanymi zakładnikami itd. CSOR jest również gotów do prowadzenia samodzielnych operacji, bez udziału głównej jednostki kraju – JTF2, szczególnie uderzeniowych rajdów na cele specjalnego znaczenia, np. kryjówki terrorystów czy wytwórnie ID’ków. W każdej chwili może podjąć się także misji mającej za cel schwytanie zbrodniarzy wojennych i prostszych akcji HR. Ppłk Hammond zaznaczał, że jego żołnierze nie mają zastępować JTF2, a raczej uzupełniać jednostkę w różnych operacjach. Jeden z oficerów prasowych CSOR, cele sprecyzował przeznaczenie, mówiąc, że jednostka może atakować niekonwencjonalne cele konwencjonalnymi metodami, jak również posiada bardzo wysokie umiejętności atakowania konwencjonalnych celów metodami niekonwencjonalnymi.

Tworzenie Regimentu

Pełny stan liczebny w ilości 750 żołnierzy i pełną gotowość operacyjną CSOR w założeniach miał osiągnąć do 2010 roku. Pierwszy zaciąg ochotników został przeprowadzony przez pierwszego dowódcę, ppłk Hammonda oraz Regimental Seargent Majora Jerry’ego Scheidla i małą grupę instruktorów wywodzących się głównie z JTF2. Inni ochotnicy napływali z różnych jednostek z całych sił zbrojnych Kanady, ponieważ nabór do nowej jednostki prowadzony jest wśród personelu zarówno wojsk lądowych, sił powietrznych, marynarki jak i w jednostkach regularnych oraz rezerwy. Kandydaci są dzieleni na dwie kategorie: pierwszą stanowią ochotnicy ubiegający się o miejsce w pododdziałach szturmowych jako CSOR operator, natomiast do drugiej należą ochotnicy do służby w sztabie i pododdziałach wsparcia. Dowódca CSOR postawił sobie za cel skompletowanie do końca lata 2006 roku połowy dowództwa, personelu sztabowego i służby zabezpieczającej oraz wyszkolenie na poziomie podstawowym pierwszej kompanii bojowej. Faza I szkolenia, trwała od stycznia do marca i zakończyła się zebraniem w CFB Petawawa około 60 żołnierzy, którzy rozpoczęli pracę w sztabie i pododdziale zabezpieczenia. W między czasie rozpoczęto poszukiwania ochotników z całych sił zbrojnych. Faza II trwająca od lutego do kwietnia, polegała na selekcji kandydatów do pierwszej kompanii bojowej. Faza III, która zakończyła się w sierpniu 2006 roku, przeznaczona była na wyszkolenie i osiągnięcie wstępnej gotowości operacyjnej przez ochotników (którzy przebrnęli selekcję) do kompanii bojowej.

Atak grup specjalnych z 1st Direct Action Company CSOR – zdjęcie pochodzi z Canadian National Defence

Rekrutacja i wymogi

Zgodnie z wytycznymi rekrutacyjnymi ujętymi w rozkazie organizacyjnym CANFORGEN 195/05 ochotnik do służby w regimencie musi być obywatelem kanadyjskim gotowym do podpisania co najmniej trzyletniego kontraktu, z poświadczeniem bezpieczeństwa drugiego stopnia odpowiednich służb, bez wcześniejszych wykroczeń dyscyplinarnych oraz musi wykazać się odpowiednim stanem zdrowia bez jakichkolwiek wad wzroku, fobii związanych z wysokością, woda i ograniczonymi przestrzeniami, umieć pływać i posiadać cywilne prawo jazdy. Przyszły operator musi posiadać przeszkolenie spadochronowe, w wypadku jego braku, wykazać chęć jego odbycia. Żołnierze sił regularnych winni mieć za sobą nie mniej niż dwa lata służby, a rezerwiści powyżej trzech. Każdy poddawany jest wstępnemu testowi sprawnościowemu, rozłożonemu na dwa dni. W pierwszym dniu jest przewidywanych pięć konkurencji weryfikujących: bieg wahadłowy na dystansie 20m, po 5 minutach przerwy wykonanie minimum 40 pompek, po dwóch minutach minimum 40 przysiadów w ciągu jednej minuty. Po tych ćwiczeniach następuje kolejna przerwa dwuminutowa, gdzie kandydat musi wykonać pięć podciągnięć na drążku i na koniec, po 15 minutach przerwy odbywa się combat swim test, czyli pływanie na odcinku 25m w umundurowaniu, butach i z karabinem.

Drugiego dnia rekrutów czeka marszobieg na dystansie 13 km z wyposażeniem o masie 35 kg, w czasie poniżej 2 godzin i 26 minut, a po 10 minutach przerwy ostatnia konkurencja polegająca na ewakuacji kolegi o zbliżonej masie na odcinku 100 m, w czasie poniżej 60 sekund. Test ma charakter konkursowy, tzn. wybierani są ci, którzy osiągnęli najlepsze wyniki, a nie tylko zmieścili się w podanych normach. Kandydaci kategorii drugiej (dla przypomnienia: kandydaci kategorii pierwszej to ochotnicy do zespołów DA, natomiast kategorii drugiej do stanowisk sztabowych i kompanii wparcia) również przechodzą testy fizyczne, które w pierwszym dniu ograniczają się do zaliczenia podstawowych norm sprawnościowych kanadyjskich sił zbrojnych oraz wykazania podstawowych umiejętności pływania i nie okazywania paniki w wodzie. W drugim dniu są poddawani prawie identycznemu sprawdzianowi jak przyszli operatorzy, z tą różnicą, że podczas marszu dźwigają obciążenie o wadze 24,5 kg. Wszyscy ochotnicy są poddawani również ocenie psychologa, by pozbyć się indywidualistów niezdolnych do działania w zespole, ”kozaków” i nieodpowiedzialnych poszukiwaczy adrenaliny. Chcemy wyeliminować Rambo – potrzebujemy cichych profesjonalistów, inteligentnych, przewidujących i o dużej motywacji, podkreślał przedstawiciel dowództwa pułku.

Szkolenie

Z pośród pierwszych trzystu ochotników, do dalszego etapu szkolenia dostało się 175 rekrutów. Zostali oni od poddani od połowy kwietnia 2006 roku wymagającemu 16-tygodniowemu szkoleniu podstawowemu Special Operations Basic Qualification (SOBQ), po którym 125 zdobyło prawo do tytułu 1st Direct Action Company CSOR i noszenia wyróżniającego beretu sił specjalnych w kolorze piaskowym. Pierwszy etap szkolenia stanowił także dopuszczenie do kolejnego, bardziej zaawansowanego szkolenia, czyli Training and Assessment Course. O wiele bardziej wymagający fizycznie i mentalnie, wypełniony był poza ćwiczeniami działań bojowych, zgrywającymi zespoły i doskonaleniem posługiwania się różną bronią, także długimi marszami terenowymi z pełnym wyposażeniem, sprawdzał wytrzymałość, wytrwałość, odporność na stres, brak fobii, zdolności adaptacyjne i do działań w grupie w niesprzyjających okolicznościach. Oprócz zasadniczej specjalizacji, każdy z operatorów w grupie DA posiada dodatkową funkcję, na przykład snajpera lub paramedyka, co w sumie jest już normą w jednostkach specjalnych. Ma to za zadanie możliwe przejęcie obowiązków kolegi z zespołu, gdy ten w skutek ran czy innych niedogodności, komplikacji zostanie wykluczony z misji. Operatorzy przechodzą również kurs udzielania pierwszej pomocy w warunkach bojowych Tactical Combat Casualty Care (TCCC).

Operator w mieszance kamuflażu pustynnego AR i standardowego TW CADPAT, uzbrojony w 5,56-mm karabinek SFW dostosowany do strzelania barwiącą amunicją treningową FX – zdjęcie pochodzi z Canadian National Defence

Jump masters z 7th Special Forces Group (Airborne) i operatorzy z Canadian Special Operations Regiment czekają na pokładzie C-130  Kanadyjskich Sił Powietrznych, który wzbija się na wysokość 12,500 stóp aby wykonać następnie skok typu high altitude low opening (HALO) razem z  Para-Rescue airmen z  Air Forces Special Operations Command, lotnisko Hurlburt, Fla., 25 kwietnia, 2013 – zdjęcie US Army, autorem zdjęcia jest SPC. Steven Young

Źródło tekstu: magazyn strzelecki Broń i Amunicja, nr 03/2007 Maj-Czerwiec. Autorem artykułu jest pan Ireneusz Chloupek, forces.gc.ca

Źródło zdjęć: blog fuerzasespecialeselviskenpo.blogspot.com, wp.pl, Canadian National Defence, US Army – SPC. Steven Young

 

Autor: Johny

 

Źródło: Blog poświęcony Wojskom Specjalnym

Copyright © 2010 - 2021 Formacja SGO | Wykonanie: tabodesign.com | Kontakt: kontakt@formacjasgo.pl