LIDER: Techniki defensywne – rodzaje i metody obrony

Każda obrona zawiera dwie uzupełniające się cechy: element statyczny i element dynamiczny. Operacje obronne korzystają w różnych proporcjach z obu elementów, by osiągnąć cele misji.

a. Mobilna obrona: większa część sił jest utrzymywana jako mobilne siły uderzeniowe z rygorystyczną ekonomią ukierunkowaną na wyznaczone pozycyjne działania wsparcia, mające na celu nadanie pożądanego kierunku, opóźnienie, lub rozbicie wrogiego ataku. W tym wypadku, statyczne pozycje pomagają kontrolować głębokość i szerokość wtargnięć wroga, oraz zapewniają utrzymanie terenu, z którego organizuje się kontratak. Siły uderzeniowe, normalnie będące mobilną rezerwą, są główną obronną formacją, która niszczy przeciwnika poprzez kontratak. Ten rodzaj operacji obronnej jest zwykle wykonywany przez duże formacje.
b. Pozycja obronna: zorientowana na utrzymanie terenu, poprzez przyjmowanie ataku wroga przy pomocy serii pozycji wiążących i niszczących jego siły głównie. Wspólne wsparcie i pozycjonowanie jednostek głębiej w terenie zmusza przeciwnika do wystawienia swoich sił na atak z każdej pozycji. W tym przypadku, elementy dynamiczne: patrole, jednostki wywiadu, rezerwy; uzupełniają luki w pozycjach obronnych, wzmacniają je w razie potrzeby, a kontratakowi jest nadawany kierunek.
c. Niezależnie od rodzaju, kluczową cechą sprawnej obrony jest umiejętność dowódcy do dynamicznego wyszukiwania możliwości podjęcia ofensywnych akcji i odebranie inicjatywy przeciwnikowi.

Obrona mobilna i statyczna

 

Po lewej obrona mobilna, po prawej pozycja obronna.

ENY (Enemy) – przyciwnik

AA  (Assemble Area)- obszar zgrupowania

FEBA -(Forward Edge of Battle Area) graniczny punkt podjęcia walki

Engagement Area - Punkt nawiązania walki

Występuje sześć metod obrony- pozycja bitewna, umocniony punkt, perymetr, liniowa, odwrócone zbocze, sektor- są podstawowymi rozkazami, które dowódca może wydać do ustawienia jednostek względem terenu i wroga. Metody obrony są normalnie wykorzystywane w zależności od warunków misji; terenu; wielkości i możliwości stron zaangażowanych, szczególnie, gdy chodzi o mobilność; oraz typu obrony wybranego przez dowódcę.

Pozycja bitewna (Battle Position)

Pozycja bitewna jest pozycja obronną zorientowaną na najbardziej prawdopodobny kierunek nadejścia (przeciwnika), w którym jednostka może się bronić lub atakować. Celem pozycji bitewnej, jest uniemożliwienie lub opóźnienie przez przeciwnika użycia konkretnego terenu lub drogi do podejścia (na pozycję). Rozmiar pozycji bitewnej może się różnić, zależnie od wielkości przydzielonej jednostki. Dla jednostek naziemnych, pozycja bitewna jest zwykle szybko zajmowana, ale powinna być stale wzmacniana.

UNITED STATES MARINE CORPS

Umocniony punkt (Strong Point)

Zwykle ciężko ufortyfikowany i wyposażony w broń wsparcia, umocniony punkt jest kluczowym elementem pozycji obronnej, wokół którego inne pozycje są zgrupowane, w celu jego obrony. Jest zaprojektowany do uniemożliwienia lub opóźnienia przez przeciwnika użycia konkretnego terenu lub drogi do podejścia (na pozycję). Różni się od pozycji bitewnej tym, że jest zaplanowany do korzystania przez dłuższy okres czasu. Jest ustanowiony na terenie o krytycznym znaczeniu i musi być utrzymany, żeby obrona odniosła sukces. Umocniony punkt wymaga ochrony z 360st i powinien posiadać wystarczające zapasy i amunicję do walki, nawet, gdy jest okrążony lub odcięty. Umocniony punkt często wymaga odpowiedniego czasu i zasobów inżynieryjnych, żeby go rozwinąć.

Strong point

Perymetr

Perymetr obronny zorientowany jest w wszystkich kierunkach i odnosi się do sytuacji, gdy jednostka musi utrzymać punkt o znaczeniu krytycznym, jak przyczółek, most, przejście górskie, lotnisko. Operacje patrolowe lub zabezpieczające są zwykle wstępnie przeprowadzone, żeby obrona perymetrowa odniosła sukces. Dowódca może również szybko stworzyć perymetr obronny, gdy jednostka została okrążona i odizolowana przez wroga, lub podczas przerwy na przezbrojenie, tankowanie, podczas operacji ofensywnych.

 

Liniowa

Obrona liniowa zorientowana jest w jednym kierunku, żeby wykorzystać przewagę cechy liniowego terenu, jak rzeka, skarpa, lub gdy rozległy teren musi zostać obroniony. Jest scharakteryzowany przez zaangażowanie przeważających sił naziemnych, silnego wsparcia pomiędzy jednostkami, ograniczonej głębokości głównego terenu walki, i względnie małej rezerwy.

 

Odwrócone zbocze

Obrona ta skupia się na jednym kierunku i jest zorganizowana na części terenu, lub zboczu z topograficzną granią, która maskuje główną pozycję obronną przed obserwacją wroga i bezpośrednim ogniem. Odwrócone zbocze oferuje możliwość uzyskania zaskoczenia i odebrania inicjatywy atakującemu. Sukces zależy od uniemożliwienia atakującemu kontroli grani.

Reverse Scope

Sektor

Dowódca może przydzielić podległym mu liderom sektory obrony, żeby zapewnić maksymalną swobodę do wykonania przydzielonego zadania. Zakres przydzielonych sektorów jest zależny od METT-T, ale ogólna zasada mówi, że nie większy niż jest przewidziany dla danej jednostki.

 

Opracował: Wilczku

Źródło: Marine Corps Operations (142 000014 00)

Copyright © 2010 - 2019 Formacja SGO | Wykonanie: tabodesign.com | Kontakt: kontakt@formacjasgo.pl